Dyrektywa EAA – kogo dotyczy i co musi spełniać strona internetowa

Dyrektywa EAA dotyczy firm, które oferują konsumentom usługi handlu elektronicznego, bankowości detalicznej, telekomunikacji, książek elektronicznych i cyfrowe usługi transportu pasażerskiego, a także producentów i sprzedawców m.in. komputerów, smartfonów, terminali płatniczych i czytników e-booków. W Polsce obowiązki te wynikają z ustawy z 26 kwietnia 2024 r., stosowanej od 28 czerwca 2025 r. Z obowiązku zwolnione są usługi mikroprzedsiębiorstw. Strona lub sklep objęte ustawą muszą w praktyce spełniać WCAG 2.1 na poziomie AA.

W skrócie

• Europejski Akt o Dostępności (dyrektywa 2019/882) wdraża w Polsce ustawa z 26 kwietnia 2024 r., stosowana od 28 czerwca 2025 r.
• Obejmuje usługi dla konsumentów: handel elektroniczny, bankowość detaliczną, e-booki, telekomunikację i cyfrowe usługi przewoźników.
• Zwolnione są usługi mikroprzedsiębiorstw (poniżej 10 osób i do 2 mln euro obrotu lub sumy bilansowej).
• Za brak dostępności grozi kara do dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia (ok.
• 89 tys. zł w 2026 r.), nie więcej niż 10% obrotu.

Jeśli prowadzisz sklep internetowy albo serwis z płatnościami i nie wiesz, w jakim stanie jest Twoja witryna, zacznij od audytu UX/UI z oceną dostępności. Poniżej wyjaśniamy, kogo obejmują przepisy, kogo nie, co dokładnie trzeba spełnić i jakie grożą sankcje.

Czym jest dyrektywa EAA i od kiedy obowiązuje w Polsce?

EAA (European Accessibility Act) to dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/882 z 17 kwietnia 2019 r. Ujednolica w całej Unii wymagania dostępności wybranych produktów i usług dla osób z niepełnosprawnościami i osób starszych.

W Polsce dyrektywę wdraża ustawa z 26 kwietnia 2024 r. o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze (Dz.U. 2024 poz. 731), nazywana Polskim Aktem o Dostępności. Zgodnie z art. 88 ustawa weszła w życie 28 czerwca 2025 r.. Data 1 lipca 2025 r., która krążyła w wielu poradnikach (także w pierwszej wersji tego wpisu), była błędna.

Ustawa nie zastępuje przepisów dla sektora publicznego. Urzędy, szkoły i inne podmioty publiczne nadal podlegają odrębnej ustawie z 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych.

Kogo dotyczy dyrektywa EAA?

Ustawa obejmuje usługi oferowane lub świadczone na rzecz konsumentów (art. 3 ust. 2):

• handel elektroniczny, czyli każdą sprzedaż produktów i usług na odległość przez stronę internetową lub aplikację, np. odzieży, kosmetyków, leków, ubezpieczeń czy usług zdrowotnych,
• bankowość detaliczną: kredyty konsumenckie i hipoteczne, rachunki płatnicze, pieniądz elektroniczny, usługi maklerskie,
• usługi telekomunikacyjne i dostęp do audiowizualnych usług medialnych (np. platformy VOD),
• rozpowszechnianie książek elektronicznych,
• cyfrowe usługi transportu pasażerskiego, czyli lotniczego, kolejowego, autobusowego i wodnego: strony, aplikacje, bilety elektroniczne, informacje o podróży w czasie rzeczywistym i terminale samoobsługowe.

Druga grupa to produkty: komputery, laptopy, smartfony i tablety z systemami operacyjnymi, terminale płatnicze, bankomaty, biletomaty, czytniki e-booków oraz urządzenia końcowe, takie jak routery czy dekodery. Obowiązki mają tu producenci, importerzy, dystrybutorzy i upoważnieni przedstawiciele.

W praktyce dla większości firm z naszego regionu kluczowy jest handel elektroniczny. Jeśli Twoja strona pozwala konsumentowi zawrzeć umowę online, czyli coś kupić, zamówić albo zarezerwować i opłacić, najpewniej jesteś objęty ustawą.

Kogo EAA nie obejmuje?

Ustawa przewiduje kilka wyłączeń (art. 4 i art. 86):

• Mikroprzedsiębiorstwa świadczące usługi. Według dyrektywy to firma zatrudniająca mniej niż 10 osób, z rocznym obrotem nieprzekraczającym 2 mln euro lub sumą bilansową do 2 mln euro. Zwolnienie dotyczy usług, nie produktów.
• Usługi wyłącznie B2B. Przepisy dotyczą usług dla konsumentów. Zamknięty panel B2B dla firm co do zasady nie jest objęty, ale sklep sprzedający zarówno firmom, jak i osobom prywatnym już tak.
• Treści, których firma nie tworzy, nie finansuje i nie kontroluje, np. osadzone materiały zewnętrzne.
• Starsze treści: nagrania audio i wideo oraz pliki dokumentów opublikowane przed 28 czerwca 2025 r., a także archiwum, którego od tej daty nie aktualizowano.

Uwaga na wyłączenie „nieproporcjonalnego obciążenia” (art. 21). Firma może odstąpić od konkretnego wymagania, jeśli jego spełnienie zmieniałoby zasadniczo charakter usługi albo byłoby nieproporcjonalnie drogie. Musi jednak przeprowadzić udokumentowaną ocenę, przechowywać ją 5 lat, powtarzać ją co najmniej co 5 lat i niezwłocznie poinformować na piśmie organ nadzoru. To nie jest furtka do pominięcia całej ustawy.

Jakie wymagania musi spełniać strona internetowa lub sklep?

Ustawa opisuje wymagania ogólnie: usługa ma być postrzegalna, funkcjonalna, zrozumiała i kompatybilna z technologiami wspomagającymi (np. czytnikami ekranu). Szczegóły techniczne daje europejska norma EN 301 549 V3.2.1. Jej rozdział 9 dotyczący stron internetowych jest równoważny spełnieniu WCAG 2.1 na poziomie AA.

Najczęściej sprawdzane kryteria WCAG 2.1, które w sklepach i serwisach firmowych powodują problemy:

Ostatni wiersz dodaliśmy celowo. W wielu poradnikach, również w poprzedniej wersji tego tekstu, „minimum 44 × 44 px” dla przycisków podawano jako obowiązek. W WCAG 2.1 to kryterium poziomu AAA, więc warto je stosować, ale ustawa go nie wymaga.

Szczegółowo zasady WCAG, poziomy zgodności i sposoby testowania opisujemy w osobnym wpisie o dostępności cyfrowej strony internetowej. W sklepie najwięcej barier zwykle kryje się w filtrach produktów, wyborze wariantów, formularzu zamówienia i bramce płatności. To właśnie te elementy trzeba przetestować z klawiaturą i czytnikiem ekranu.

Jakie obowiązki formalne ma firma objęta EAA?

Sama poprawiona strona nie wystarczy. Usługodawca ma też obowiązki dokumentacyjne i informacyjne (art. 32 i 35–37):

1. Ocena zgodności usługi z wymaganiami dostępności i jej aktualizacja przy zmianach usługi lub norm.
2. Informacja o dostępności w regulaminie (lub równoważnym dokumencie): opis usługi, informacje potrzebne do korzystania z niej i to, w jaki sposób spełnia wymagania dostępności. Informacja musi być sama w sobie dostępna.
3. Działania naprawcze i niezwłoczne powiadomienie organu nadzoru, gdy usługa nie spełnia wymagań.
4. Obsługa skarg konsumentów: odpowiedź w ciągu 30 dni, w skomplikowanych przypadkach do 60 dni. Jeśli firma nie dotrzyma terminu, skargę uważa się za rozpatrzoną zgodnie z żądaniem klienta, a żądanie trzeba zrealizować w ciągu 6 miesięcy.

Konsument może też złożyć zawiadomienie (także anonimowo) do Prezesa Zarządu PFRON, co uruchamia postępowanie organów nadzoru.

Kto kontroluje i jakie kary grożą za brak dostępności?

System nadzoru koordynuje Prezes Zarządu PFRON, a kontrolę poszczególnych usług prowadzą organy branżowe:

Kara pieniężna dla usługodawcy, który nie zapewnia dostępności usług, wynosi do dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia za poprzedni rok, ale nie więcej niż 10% obrotu z roku poprzedzającego (art. 73). Przy przeciętnym wynagrodzeniu za 2025 r. ogłoszonym przez GUS (8 903,56 zł) górna granica w 2026 r. to ok. 89 tys. zł. Wysokość kary zależy od wagi naruszenia, liczby niedostępnych usług i liczby osób, których dotyczy problem. Środki trafiają do Funduszu Dostępności.

Czy obowiązują jeszcze okresy przejściowe?

Tak, ale są wąskie (art. 85):

• umowy zawarte przed 28 czerwca 2025 r. mogą obowiązywać w niezmienionej treści do wygaśnięcia, najdłużej do 28 czerwca 2030 r.,
• do tej samej daty usługodawca może korzystać z niedostosowanych produktów, których używał przed wejściem ustawy,
• terminale samoobsługowe używane przed tą datą mogą działać do końca okresu ekonomicznej użyteczności, maksymalnie 20 lat od rozpoczęcia użytkowania.

Okresy przejściowe nie dotyczą nowych stron i sklepów ani nowych umów z klientami. Witryna uruchomiona lub przebudowana dziś musi być dostępna od pierwszego dnia.

Od czego zacząć, jeśli strona nie jest jeszcze dostosowana?

Najpierw ustal, czy ustawa w ogóle Cię dotyczy: czy sprzedajesz konsumentom online i czy nie jesteś mikroprzedsiębiorstwem. Jeśli tak, kolejność prac jest zwykle taka:

1. Audyt – testy automatyczne (np. axe, Lighthouse) plus ręczne sprawdzenie kluczowych ścieżek: wyszukiwanie, karta produktu, koszyk, zamówienie, kontakt. Narzędzia automatyczne wykrywają tylko część problemów.
2. Lista poprawek z priorytetami – najpierw błędy blokujące zakup, potem kontrast, teksty alternatywne i formularze.
3. Wdrożenie w motywie i wtyczkach. W WordPressie i WooCommerce wiele barier tkwi w gotowych motywach i wtyczkach formularzy.
4. Informacja o dostępności w regulaminie i procedura obsługi skarg.
5. Testy po każdej większej zmianie, bo nowy baner czy wtyczka potrafią zepsuć wcześniej poprawioną dostępność.

W Devisu audyt UX/UI kosztuje od 1 500 zł netto i trwa zwykle 7–14 dni. O tym, czym różni się audyt UX od innych analiz, piszemy we wpisie audyt UX strony – co to jest i ile kosztuje. Przy nowych projektach dostępność uwzględniamy od etapu projektowania UX/UI – tak powstała m.in. strona wspierająca walkę z mobbingiem zgodna z WCAG 2.1. Jeśli planujesz nowy serwis, sprawdź też naszą ofertę stron internetowych i sklepów internetowych.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Źródła

• Ustawa z dnia 26 kwietnia 2024 r. o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze (Dz.U. 2024 poz. 731) – ISAP
• Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/882 w sprawie wymogów dostępności produktów i usług – EUR-Lex
• Polski Akt o Dostępności – usługi handlu elektronicznego – gov.pl
• ETSI EN 301 549 V3.2.1 (2021-03) – Accessibility requirements for ICT products and services
• Web Content Accessibility Guidelines (WCAG) 2.1 – W3C
• Komunikat Prezesa GUS w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2025 r.